تبلیغات
بانک مقالات مشاوره تحصیلی - آموزش و پرورش کودکان استثنایی در آمریکا
بانک مقالات مشاوره تحصیلی            


1800 مقاله روانشناسی در وبلاگ دیگر من

بانک جامع مقالات روانشناسی و مشاوره









بازدید : مرتبه
تاریخ : یکشنبه 15 آذر 1388

 

در سال ۱۹۷۵ میلادی کنگره آمریکا قانون آموزش برای تمامی کودکان معلول راتصویب کرد.

این قانون مدارس دولتی را موظف کرد خدمات آموزشی خاصی را برای تمامی کودکانیکه از ناتواناییهای آموزشی، عاطفی و ناتواناییهای مربوط به رشد و ناتواناییهای فیزیکی رنج میبرند تعریف و ارائه کنند.

این قانون در ۱۹۹۰ میلادی اصلاح شد و از آن زمان تاکنون به عنوان قانون آموزش‏ کودکان ناتوان و یا IDEA شناخته شده است.

طبق آمار سال۱۹۹۷،بالغ بر۴/۴ میلیون کودک مواجه با معلولیتهای‏ جسمانی و ذهنی در مراکز آموزش استثنایی آمریکا ثبتنام کردند. این در حالی است که از ۹۵درصد از کودکان استثنایی در مدارس عمومی ثبتنام شد.

این قانون ارائه آموزش دولتی رایگان و مناسب برای تمامی کودکان معلول بین سنین سه تا ۲۱سال را الزامی میکند و برای ایالتها بودجهای در این خصوص در نظر میگیرد‏ که مکمل قانون است. بودجهها برای هر سیستم آموزشی و هر دانشآموزی که در یک برنامه آموزشی خاصی نامنویسی کرده باشد در نظر گرفته شده است تا جایی که سقف تعداد این دانشآموزان حداکثر تا ۱۲ درصد کل جمعیت دانشآموزی کشور را شامل شود و برای‏ بیشتر از آن بودجهای در نظر گرفته نشده است.

اصول این قانون تضمین میکند:

- هیچ کودکی از آموزش محروم نخواهد ماند.

- برنامهها بر مبنای نیازهای افراد طراحی خواهند شد.

- کودکان در محیطی قرار خواهند گرفت که کمترین محدودیت برای آنها وجود داشته باشد به گونهای که بتوانند به شکل مناسب نیازهای خود را برآورده کنند.

- والدین در تصمیمگیریهای مربوط به تعیین سطح دانشآموزان خود مشارکت داشته باشند.

برای تکمیل گزارش مورد نیاز جهت دولت فدرال و پرداخت بودجه مورد نیاز،‏ ایالتها و مدارس مناطق مختلف موظف شدند دانشآموزانی را که نیازهای ویژهای داشتند، طبقه بندی کنند. این طبقه بندی اگرچه در مناطق مختلف متفاوت بود، اما در کل طبق هفت شرط که در قانون ذکر شده بود انجام گرفت. آن هفت شرط عبارت بودند از: اختلال در صحبت کردن، ناتوانی در یادگیری، اختلال عاطفی، کند ذهنی، اختلال در شنوایی، مشکل در بینایی و در نهایت ضایعات پزشکی یا ارتوپدی.

این طبقه بندی در تعیین سطح دانشآموزان و خدماتی که برای آنها در نظر گرفته می شد بسیار تعیینکننده بود. به طور مثال دانشآموزانی که در یادگیری ناتوان باشند به طور معمول در کلاسهای معمولی جا داده میشوند و اغلب کلاس را برای یک دوره خاص ترک میکردند. در حالی که کودکانی که اختلال عاطفی دارند و یا کند ذهن باشند معمولا در کلاسها و یا مدارس جداگانه قرار میگیرند.

ارزیابی به وسیله یک تیم چند رشتهای صورت گرفته است. این تیم باید صداقت یک معلم و یا اطلاعات یک متخصص را در زمینه آن ناتوانی خاص، داشته باشد.پس از تفسیر دادهها و تشخیص کودک به عنوان معلول، تیم یک برنامه آموزشی فردی را طراحی میکند. این برنامه سطح فعلی عملکرد آموزشی دانشآموزان را در خود دارد و در بر گیرنده اهداف آموزشی کوتاهمدت و بلندمدت است. همچنین این برنامه رشد دانشآموز را میسنجد و نوع و مدت خدماتی که دانشآموز آن را دریافت خواهد کرد در خود دارد. این برنامههای آموزشی فردی و میزان رشد دانشآموز حداقل سالی یکبار مورد بازنگری قرار میگیرند تا در صورت لزوم اصلاحاتی در آن صورت گیرد.

این برنامه تدابیر لازم را در خصوص مسئولیتها و حقوق والدین تصریح میکند. رشد و توسعه سیاست آموزشی نیاز به مشارکت والدین دارد و والدین و سرپرستان کودک باید در صورت ایجاد هر نوع تغییر در شیوه ارزیابی و یا تعیین سطح آموزش کودکان خود به صورت کتبی در جریان امر قرار گیرند. اگر در خصوص تعیین سطح یا شیوه برنامه فردی کودک معلول ،میان والدین و مدرسه توافق حاصل نشود، در این صورت باید در یک جلسه بدون پیش داوری به حرفهای همدیگر گوش فرا دهند. برای آماده شدن جهت این مسأله والدین باید به تمامی مدارک و اطلاعات ارزیابی ثبت شده موجود در مدرسه که متعلق به دانشآموز آنها است، دسترسی داشته باشند.

در سطح ابتدایی بیشتر دانشآموزانی که نیاز به آموزش ویژه دارند، خدمات آموزشی که برای آنها در نظر گرفته شده است را در همان کلاسهای معمولی دریافت میکنند به این معنی که آنها به هنگام آموزش ویژه کلاسهای عادی خود را ترک میکنند و به همراه گروه‏ کوچکی متشکل از سایر دانشآموزان به کلاسهای خاصی میروند و آموزش میبینند و پس از آن به کلاسهای عادی خود بازمیگردند.

در ایالات متحده تلاش بر این است دانشآموزانی را که معلولیت شدید دارند، تا حدممکن در کلاسهای معمولی جا دهند. به هر حال در این زمینه شاهد اقدامهای مختلفی هستیم که مبتنی بر سیاستهای هیأت رئیسه مدارس است.

دانشآموزانی را که نیاز به آموزش خاص دارند، به طور معمول برای یک ساعت زمانی مشخص از مدارس بیرون میبرند و این دانشآموزان به طور عمده در کلاسهای معمولی حضور دارند و یا آنکه در کلاسهای آموزشی مستقل خودشان حضور مییابند. در یک مدرسه ابتدایی، کودکانی را که ناتواناییهای شدید دارند بهطور عمده در کلاسهای معمولی آموزش میدهند، در حالی که در یک مدرسه دیگر چنین دانشآموزانی بخش عمده وقتشان را در کلاسهای جداگانه سپری میکنند.

حضور دانشآموزانی که از ناتواناییهای شدید رنج میبرند در کلاسهای عادی، منبع بسیاری از اختلاف نظرها و مشاجرات در مدارس بوده است. در مدرسه «پارک» مدیریت معتقد بود که حضور این کودکان در کلاسهای معمولی مطلوب است، اما معلمانی که در این مدرسه مورد مصاحبه قرار گرفتند، معتقد بودند که این کار مؤثر و نتیجه بخش نبوده است. یکی از این معلمان تجربه خود را به این صورت نقل میکند:

در کلاس من ۲۸ دانشآموز حضور داشتند، من چه کار باید میکردم آیا برای سه یا چهار دانشآموز ناتوان، باید بقیه دانشآموزان قربانی میشدند. در این وضع هیچ برندهای وجود نداشت. والدیندانشآموزان مدرسه ابتدایی پارک نیز از سرخوردگی معلمان مدرسه نسبت به حضور دانشآموزان دارای ناتوانی شدید در کلاسهای عادی، آگاه بودند.

پدر یکی از دانشآموزان که کودک او در کلاسهای عادی حضور داشت نگران بود که کودکش به خاطر این موضوع نتواند آموزش کافی ببیند. او گفت:

بسیاری از افراد از حضور دانشآموزانی که از برخی ناتواناییها رنج میبرند در کلاسهای عادی، ناخشنودند.

شاید بسیاری از مجریان آموزش اینگونه فکر نکنند. من فکر نمیکنم که آنها واقعا آگاه باشند که در خصوص آموزش ویژه کودکان ناتوان چه باید بکنند و این امر آنها را از آنچه سعی میکنند انجام دهند بازمیدارد. در برخی مناطق، مدارس برنامهای را پذیرفتند که این حضور به صورت عکس انجام میگرفت به این‏ معنی که دانشآموزان عادی که نیازی به آموزش خاص نداشتند در برخی ساعات و در دورههای زمانی خاص به کلاسهای دانشآموزانی که نیاز به آموزش ویژه داشتند و از برخی ناتواناییها رنج میبردند، آورده میشدند.

فایده این عمل بنا به گفته برخی از‏ معلمان که با آموزش کودکان ناتوان سرو کار داشتند آن است که این کار به دانشآموزانی که از ناتوانی شدید رنج میبرند اجازه میدهد که در محیطی که با آن مانوستر هستند و در آن احساس راحتی و آرامش میکنند، حضور یابند.

از طرف دیگر در مدرسه راکفلر این تدبیر اندیشیده شد دانشآموزانی که از ناتوانی رنج میبردند در کلاسهای عادی حضور داشته باشند. در این اقدام معلم کلاسهای عادی هیچ بار و مسئولیت اضافی در قبال دانشآموزان ناتوان به دوش نداشت.

اما معلمان ویژهای برای آموزش این کودکان که تعداد کمی بودند اختصاص یافته بود که به آنها آموزش میدادند. این معلمان ویژه تمامی وقت خود را با دانشآموزانی که معلولیت شدید داشتند سر میکردند و این دانشآموزان در کلاسهای عادی نیز حضور داشتند.

یکی از مشکلات حضور دانشآموزان ناتوان در کلاسهای معمولی که بدان اشاره شده است این است که حضور در کلاسهای عادی، دانشآموزانی را که از ناتواناییهای شدید رنج میبرند در یک محیط نا آشنا وارد میکند.

در مورد ناتواناییهایی که در یادگیری وجود داشت منابع ارشد مالی مدارسی که در مناطق مرفه واقع بودند خدمات آموزشی تقویتی را در مقیاسی آماده و ارائه کردند که برای مدارسی که در مناطق کمدرآمد واقع بودند این مسأله غیر قابل تصور بود.

«بکی» که یکی از دانشآموزان مدرسه راهنمایی «واندربیت» بود در برنامهای به نام «مهارتهای مطالعاتی منبع» حضور داشت. این برنامه به او اجازه میداد در روز یک بار در خصوص موضوعهای درسیاش کمک بخواهد. او در ریاضیات مشکلی نداشت، در نتیجه به طور طبیعی در درس ریاضیات به کمک نیاز نداشت، اما در مطالعات اجتماعی و املاء به کمک نیاز داشت. وضع بکی در علوم تجربی نیز خوب بود. به طور خلاصه بکی دانشآموز متوسطی بود که احتمالاً در سایر مناطق از دانشآموزانی محسوب نمیشد که واجدشرایط شرکت در کلاسهای تقویتی باشند.

یک معلم ریاضی در منطقه «رولینگ هیلز» گفت: مدرسه به دانشآموزانی با شرایط هوشی بسیار بالا گرایش دارد و این امر وضعی را پدید آورده است که در آن دانشآموزان متوسط به عنوان دانشآموزانی که نیاز به آموزش ویژه و یا‏ آموزش تقویتی دارند، تعریف میشوند. او میگوید: من فکر میکنم بسیاری از دانش آموزان چون نمرات پایین آورده بودند از آنها آزمون به عمل آمد.

در حالی که مشخص شد آنها واقعا در سطح متوسط ضریب هوشی قرار داشتند. اما در «رولینگ هیلز» آنها در سطح پایینتر از متوسط قرار گرفته بودند.

در هر حال الگوی بالا ممکن است بیش از اینها شیوع داشته باشد. مدیر برنامه ویژه آموزشی در دبیرستان «همیلتون» گزارش داد که دبیرستان کمی به سمت الگویی که در آن دانش آموزان سطح متوسط، سطح پایین محسوب میشوند جهت گرفته است زیرا این دبیرستان منابع برخورداری از چنین وضعی را دارا است. طبق گفته او تعداد دانشآموزانی که در دبیرستان «همیلتون» از اینگونه خدمات و کلاسهای تقویتی بهره میبرند، ممکن است از سطح مورد انتظار در کل جمعیت آن فراتر برود‏.

یکی از معلمان «واندربیلت» گفت: در این منطقه والدین اغلب با قرارگرفتن فرزندانشان در کلاسهای تقویتی احساس راحتی میکنند زیرا این کار بار مسئولیت شخصی را از دوش کودکی که در این محیط بسیار رقابتی عملکرد ضعیفی دارد، می‎‎گیرد.

برخلاف مدارسی که در مناطق مرفه قرار داشتند در مناطق فقیر نشین مربیان اشاره کردند که گرایش به سمت دانشآموزانی با ضریب هوشی پایینتر وجود داشت، به این معنی که منابع و خدمات آموزشهای ویژه و آموزش تقویتی صرفا ً پاسخگوی نیازمندترین دانش آموزان بود و دانشآموزان با ضریب هوشی پایینتر واجد شرایط استفاده از این امکانات بودند.

ادامه دارد...



   

 

نمایش نظرات 1 تا 30
خبرنامه(دریافت مقاله)





Powered by WebGozar

نظر سنجی
آیا با طرح حذف کنکور موافقید ؟ آیا به نظر شما اجرایی است ؟





آمار سایت




  

تعداد مقالات:

کشورهای بازدیدکننده
  free counters
پیوند های روزانه